ΟΜΙΛΙΑ του Προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών

ΟΜΙΛΙΑ του Προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών
κ. Αλέξανδρου Κωστόπουλου
της 18ης Φεβρουαρίου 2016 – HILTON

Κυρίες και Κύριοι,
Επιτρέψατε μου να αρχίσω με ένα απόσπασμα της δημοσίευσής μου στον Τύπο τον περασμένο Σεπτέμβριο.
«Τον Δεκέμβριο του 2014, η χώρα είχε εισέλθει σε κάποια τροχιά ανάκαμψης. Όμως, η περιδίνηση της πολιτικής δεξαμενής που προκάλεσαν οι τραγικές συγκυρίες της εποχής εκείνης, έφεραν στην επιφάνεια ανεύθυνα και άπειρα μειράκια της πολιτικής, άτομα που δρούσαν στις παρυφές των πολιτικών διεργασιών και τροφίμων των συνδικαλιστικών ποιμνιοστασίων.

Ανέτρεψαν την κυβέρνηση με πρόσχημα μια άστοχη συνταγματική πρόβλεψη, αφού η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θα πρέπει να ανατρέπει την κυβέρνηση, γιατί απλούστατα ο πρόεδρος δεν ασκεί ουσιαστικά καμιά εξουσία. Έτσι, το νέο προσωπικό που εκλήθη να διαχειριστεί την κρίση, στη χειρότερη στιγμή της μεταπολεμικής περιόδου, συναρμολογήθηκε από τα χειρότερα υλικά που είχε ποτέ ο τόπος.

Και έτσι φθάσαμε στην περιλάλητη επτάμηνη διακυβέρνηση, η οποία δεν κατεδάφισε μόνο ότι είχε επιτευχθεί μέχρι τότε, αλλά οδήγησε τη χώρα ένα βήμα πριν από τον όλεθρο. Οι γελοιότητες και η όλη εμφάνιση της διαπραγματευτικής τακτικής οδήγησαν την οικονομία στην καταστροφή και διέσυραν επίσης τη χώρα μας στο εξωτερικό.»

Κες και Κοι, Αφού απέτυχε η περιβόητη ατέρμονη διαπραγμάτευση, η συνταγή της καταστροφής ολοκληρώθηκε με το δημοψήφισμα, από το οποίο ζητούσαν το ΟΧΙ, αλλά ήθελαν το ΝΑΙ, και όταν ήρθε το ΌΧΙ, εφήρμοσαν τα ΝΑΙ. Τελικά ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο το οποίο, όπως ομολόγησαν, δεν το πιστεύουν. Αυτά μόνο από τα λίγα δείγματα μιας ανερμάτιστης και αδιέξοδης πολιτικής.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να καταγράψει τα όσα κωμικοτραγικά και ιλαροτραγικά συνέβησαν στη χώρα μας και καταρράκωσαν την εθνική αξιοπρέπεια του λαού μας. Πάντως, η Ελληνική γραμματεία θα εμπλουτιστεί με τις εκφράσεις όπως ‘δημιουργική ασάφεια, οι «Βαρουφακισμοί», θα κάνουμε ντου στο νομισματοκοπείο, εμείς θα βαράμε και εκείνοι θα χορεύουν, και άλλα ευτράπελα. Η χώρα μας, που ευδοκιμεί η φαιδρά πορτοκαλέα, εκπροσωπήθηκε στα ανώτατα όργανα της Ε.Ε. από άτομα που δεν είχαν παρακολουθήσει καν τα λεγόμενα μαθήματα πολιτικής για μη ειδικούς.
Κες και κοι, οι περιστάσεις απαιτούν ότι πρέπει επί τέλους να σημάνει η ώρα της σοβαρότητος και της αυτοκριτικής. Η κρίση αυτή πρέπει επί τέλους να μας αναγκάσει να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Θα πρέπει επί τέλους να αναρωτηθούμε:

Γιατί κατάντησε αυτή η χώρα, αυτός ο περήφανος λαός να είναι επαίτης στο γκισέ των απογόνων των Ούννων και των Βανδάλων. Του Αττίλα και του Αλάριχου;
Εμείς, από τις διάφορες δημοσιεύσεις στον Τύπο, αλλά και από το βήμα του ΣΕΟΔι ,
είχαμε επισημάνει επανειλημμένως τους κινδύνους που διατρέχει η χώρα.
Επιτρέψατέ μου να αναφέρω κάποια αποσπάσματα μιας δημοσίευσής μου στον Τύπο πού έγινε στις 28 Απριλίου του 1990. Δηλαδή 26 χρόνια πριν. Το δημοσίευμα αυτό, περιγράφοντας την κατάσταση της χώρας μας την δεκαετίας του 80, αναφέρει μεταξύ άλλων:

‘’Η πολιτική μας ηγεσία δεν γαλούχησε το λαό μας με ιδανικά εθνικά, δεν δρομολόγησε σκοπούς κοινωνικούς, δεν αθλοθέτησε στόχους πνευματικούς, δεν άνοιξε ορίζοντες εθνικούς.
Αντίθετα κάθε εκδήλωση κοινωνική, πολιτιστική, κάθε δραστηριότητα επαγγελματική, βιοποριστική, κάθε έκφραση πνευματική, καλλιτεχνική, έχει διαβρωθεί, από τον κομματικό καταλύτη, έχει αλλοτριωθεί, έχει εκτραπεί και εκφυλισθεί, από την κομματική σκοπιμότητα. Και η κομματική επιδημία έχει προσβάλλει όλο το φάσμα των κοινωνικοπολιτικών μας θεσμών, Δημόσια Διοίκηση, συνδικαλισμό, επιστημονικά σωματεία και επαγγελματικές οργανώσεις, όλα έχουν κάποια κομματική ετικέτα – ταυτότητα άνευ της οποίας η δραστηριοποίησή τους είναι χωρίς αντικείμενο.
Η παιδεία αποτελεί την προϋπόθεση επιβίωσης του έθνους μας. Οικοδομεί τις βάσεις και χαράζει το δρόμο πάνω στον οποίο βαδίζει η ιστορία μας. Και όμως τον τελευταίο καιρό και οι τρεις βαθμίδες της γνωρίζουν μία χωρίς προηγούμενο υποβάθμιση.

Η παιδεία και η εκπαίδευση αλώθηκε, από την πολιτική και τα κόμματα. Η πολιτική αντιπαράθεση δεν παραβίασε μόνο το πανεπιστημιακό άσυλο της ανώτατης παιδείας, αλλά βίασε ακόμη και την αγνότητα στο χώρο της στοιχειώδους εκπαίδευσης.
Πιστεύουμε ότι το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράχθηκε στο χώρο της παιδείας, είναι αυτό της εισβολής των κομμάτων στα σχολεία.

Και ο ελληνικός λαός χορεύει στο ρυθμό που του παίζουν οι πολιτικοί του μαέστροι, ακολουθεί τα βήματα που του έδειξαν οι κυβερνητικοί τους ενορχηστρωτές. Η συμπεριφορά των πολιτικών ηγετών μας διαχέεται προς τα κάτω, γίνεται παράδειγμα προς μίμηση, γίνεται τρόπος ζωής του λαού μας. Αν προσθέσουμε τις επιρροές των καιρών, τα μηνύματα του σύγχρονου marketing και τα κελεύσματα της κοινωνίας της αφθονίας (affluence society), όλα αυτά μας οδηγούν στην έξαρση του καταναλωτισμού, στο κλίμα του ευδαιμονισμού και του συβαριτισμού.
Και η Ελλάδα να βουλιάζει στο βούρκο των πολιτικών της διαφθοράς και να πνίγεται στο τέλμα των στρεβλών πολιτικών σχηματισμών.’’
Αυτά εγράφησαν 26 χρόνια πρίν. Μια ολόκληρη γενιά πριν.

Βλέπετε να έχει αλλάξει κάτι από τότε; Ασφαλώς όχι, δηλαδή για μια γενιά είμαστε στα ίδια. Δεν άλλαξε τίποτε. Γιατί άραγε; Μήπως αυτά είναι η αιτία της κρίσης;

Από την αρχή της κρίσης από το 2009, σε διάφορες δημοσιεύσεις στον Τύπο, είχαμε γράψει:

Η ανάκαμψη πρέπει να λάβει διαστάσεις παλιγγενεσίας, που θα έχει την έννοια του κοινωνικού μετασχηματισμού, να υπογραφεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα διαλαμβάνει κράτος και πολίτες. Πρέπει να ψηφισθεί καινούργιο Σύνταγμα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σημερινής κοινωνίας και να καταργηθεί το υπάρχον, που πρεσβεύει την απόλυτη πρωθυπουργική μοναρχία, που εκμαυλίζει τους πολιτικούς προς την ανομία, τους καθιστά δικαστές των δικών τους αδικημάτων και αθωώνουν τις κακουργηματικές πράξεις τους ( άρθρο 86).
Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός, να πνεύσει άνεμος επαναστατικής αλλαγής σε όλες τις λειτουργίες της πολιτείας που θα κατεδαφίσει ό,τι σάπιο και αμαρτωλό έχει χτιστεί τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Είναι ώρα να λειτουργήσουν τα εθνικά αντανακλαστικά και ο ελληνικός λαός να συνειδητοποιήσει τη συνταγματική επιταγή ότι το Σύνταγμα βασίζεται στη φιλοπατρία των Ελλήνων.

Απαιτείται η αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, ώστε να είναι αποτελεσματική και να χτυπηθεί επί τέλους η διαφθορά. Πρέπει να δοθεί έμφαση στην αξιοκρατία και στην επιβράβευση της προσπάθειας. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα της παιδείας, με στόχο τη να ανάδειξη της η ελληνικής παιδείας και της εθνικής μας ετερότητας.
Να θεσμοθετηθεί ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη των επενδύσεων και της οικονομίας εν γένει.

Αυτά ασφαλώς προϋποθέτουν εθνική συνεννόηση, αλλά προ πάντων ευρεία πολιτική συναίνεση. Το λεγόμενο πολιτικό κόστος να επιμεριστεί σε όλο το φάσμα των πολιτικών παρατάξεων. Τα κόμματα δυστυχώς, τουλάχιστον μέχρι τώρα, επιμένουν στην πρακτική της παραταξιοποίησης των θεσμών και του μηδενισμού των πολιτικών πρωτοβουλιών. Στο κοινοβούλιο πρέπει να παύσει να λειτουργεί ή λογική του άσπρου – μαύρου. Να σταματήσει να αποτελεί άρνηση για την αντιπολίτευση ότι θεωρείται θέση για την συμπολίτευση και αντίστροφα.
Για την αναστροφή της καταστροφικής πορείας της χώρας μας, πρέπει να αντιδράσουν τα υγειά κύτταρα της κοινωνίας μας, οι έντιμοι πολίτες, οι πνευματικοί μας ταγοί, οι πολιτιστικές οργανώσεις, η καθαρή ματιά και ο τίμιος ιδρώτας του προοδευτικού Έλληνα. Αυτοί που κράτησαν την Ελλάδα ζωντανή στο καμίνι της ιστορίας ανά τους αιώνες, αυτοί που δόξασαν τ’ όνομά της και χάρισαν στην ανθρωπότητα την ορθή σκέψη και τον πολιτισμό. Αρκεί αυτές οι δυνάμεις να αφυπνιστούν, να απαλλαγούν από τον λήθαργο της αδιαφορίας και απραξίας.
Στην κρίσιμη αυτή στιγμή, θεωρούμαι ότι είναι εκ των ων ουκ άνευ επιταγή για το έθνος, η δραστηριοποίηση των ατόμων αυτών προς την κατεύθυνση του χειρισμού των σοβαρών προβλημάτων της κρίσης.
Έγινε τίποτε από αυτά; Ασφαλώς όχι

*****

Κες και κοι, όταν γράφαμε αυτά, δεν θεωρούσαμε ότι κομίζαμε γλαύκα εις Αθήνας και φυσικά δεν ελπίζαμε ότι θα βρίσκαμε ευήκοον ούς από την πλευρά της πολιτείας. Τα απευθύναμε κυρίως στους άξιους πολίτες της χώρας μας που κατείχαν θέσεις ηγετική ευθύνης στην Ελληνική κοινωνία.
Όμως φαίνεται ότι ο κομματισμός, έχει οδηγήσει σε κώμα, με την ιατρική έννοια του όρου, και τους πολίτες αυτούς. Τα άτομα όμως αυτά, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, έχουν τηρήσει εκκωφαντική σιωπή στη διάρκεια της κρίσης. Αυτή είναι επίσης η άλλη αιτία της παρακμής αυτής της χώρας. Η προκοπή της χώρας μας δεν είναι μόνο υπόθεση της πολιτικής, είναι υπόθεση όλων μας, κυρίως εκείνων που ξέρουν και μπορούν. Αυτών που έχουν καταξιωθεί ηθικά, επαγγελματικά, επιστημονικά.
Επίσης, φαίνεται ότι σε αυτή τη χώρα η ιστορική μνήμη είναι απουσιάζει, ή μάλλον συμπεριφέρεται σαν την άπιστη γυνή, δηλαδή και μας απατά και μας εγκαταλείπει. Διαφορετικά πως εξηγείται ότι πάντα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη. Λάθη το 1822, λάθη το 1920, το 1946, το 81 κλπ, κλπ., με βασικό παρονομαστή την κατάρα του διχασμού, που καλλιεργεί την παραταξιακή συμπεριφορά και μας αποστερεί από την δημιουργική εξέλιξη και πρόοδο της κοινωνίας μας. Με την ίδια νοοτροπία πορευτήκαμε και στην παρούσα κρίση, δεν πήγαμε με ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από τη κρίση. Θα είχαμε περισώσει και την οικονομία μας αλλά και την εθνική μας αξιοπρέπεια.
Τώρα αυτή η κρίση, αυτή η κολόνια κρατάει χρόνια και λειτουργεί σωρευτικά στα τεράστια προβλήματα και τις μεθοδευμένες επιθέσεις που δέχεται η χώρα μας, με το μεταναστευτικό, τα μουσουλμανικά τόξα, κλπ. Είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι καλοί γείτονές μας καραδοκούν να επωφεληθούν από τα λάθη μας.

Κες κιαΚοι, Η σημερινή κακοδαιμονία και υποβάθμιση της χώρας μας, δεν είναι αυτή που αξίζει στους Έλληνες. Η Ελλάδα δεν είναι μια απλή γεωγραφική έκφραση, δεν είναι μια κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη. Η Ελλάδα είναι ιστορία, είναι πολιτισμός, είναι Σοφία, είναι παγκόσμια κληρονομιά, είναι ο τρόπος σκέψης του δυτικού πολιτισμού. ‘Όποιος σκέπτεται, σκέπτεται Ελληνικά έστω και αν δεν το αντιλαμβάνεται.’ Είπε κάποιος φιλόσοφος. Μήπως είναι καιρός να σκεφτούμε και εμείς Ελληνικά;
Αυτή την Ελλάδα που οφείλουμε να σηκώσουν στους ώμους δεν είναι καθήκον μόνο της πολιτικής ηγεσίας, είναι καθήκον όλων, κυρίως αυτών που ξέρουν και μπορούν, αυτών που έχουν καταξιωθεί κοινωνικά, επαγγελματικά, επιστημονικά. Και Αυτών, που είναι απόψε εδώ.

Αγαπητοί Συνάδελφοι,
Σας είχα πει παλαιότερα ότι τους βαρβάρους, δεν θα τους περιμένουμε πλέον στα σύνορα. Αυτοί έρχονται αθόρυβα και μεθοδικά από τις ατραπούς που κυριαρχούνται και ελέγχονται από τα μεγάλα οικονομικά κέντρα και τις χρηματαγορές. Οι βάρβαροι, είναι ήδη στη χώρα μας και ελέγχουν την εθνική μας κυριαρχία. Η εθνική μας ανεξαρτησία δεν θα κινδυνεύει μόνον από τα πολεμικά όπλα, αφού ο πόλεμος θα διεξάγεται κυρίως στο πεδίο της οικονομίας.
Αυτό επιτάσσει η μετεξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος, στο οποίο οι αγορές εμφανίζονται ισχυρότερες από την πολιτική εξουσία των κρατών.
Εμείς οι Οικονομικοί Διευθυντές, στηρίζουμε το πλέον ζωτικό μέρος της οικονομία μας, που είναι η ελληνική επιχείρηση , δηλαδή η ιδιωτική οικονομία που είναι ο αιμοδότης της εθνικής μας οικονομίας. Γι’ αυτό, ο ρόλος μας είναι τόσο σημαντικός, όσο και η εθνική μας ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Σε μας πέφτει το μεγάλο βάρος της προστασίας της εθνικής μας οικονομίας. Το βάρος αυτό, αγαπητοί συνάδελφοι είμαστε υποχρεωμένοι να το σηκώσουμε.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ

Άρθρο του Αλέξανδρου Κωστόπουλου, προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών (ΣΕΟΔΙ), που δημοσιεύτηκε στην ΝΑΥΤΕΜΟΡΙΚΗ της 5-9-13

Το διάγγελμα του Καστελόριζου της 23ης Απριλίου 2010, απετέλεσε αναμφίβολα το ορόσημο μιας νέας εποχής για τη χώρα μας και σήμανε για το έθνος μας την απαρχή μιας εφιαλτικής πορείας προς τον όλεθρο. Η χώρα μας πλέον, είναι παγιδευμένη σε ένα φαύλο κύκλο μνημονίων, τα οποία το μόνο που επιτυγχάνουν, είναι η εξαθλίωση των πολιτών, λόγω των επαχθέστατων μέτρων που έχουν ποτέ επιβληθεί στο λαό εν καιρώ ειρήνης. Κάθε κύκλος μνημονίου, αποδεικνύεται συσίφειο εγχείρημα και βυθίζει όλο και περισσότερο τη χώρα στο χρέος. Ο λαός εμπαίζεται με τις θριαμβολογίες της είσπραξης των δόσεων, οι οποίες τελικώς επιστρέφονται στους δανειστές και τίποτε δεν διοχετεύεται στην πραγματική οικονομία. Τα μνημόνια δεν παρέχουν προτάσεις δημοσιονομικών μέτρων αναπτυξιακού χαρακτήρα, αλλά εντολές βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής κοινωνίας προς την εξαθλίωση. Ακόμη και οι δανειστές παραδέχτηκαν ότι η συνταγή ήταν λάθος. Εμείς ισχυριζόμαστε ότι εφαρμόζουμε σωστά μια…. λάθος συνταγή!
Και ενώ όλοι οι δείκτες των δημοσιονομικών μεγεθών της χώρας, έχουν καταρρίψει όλα τα αρνητικά ρεκόρ της μεταπολεμικής εποχής, κανένα πολιτικό κόμμα, κανένας φορέας, ουδεμία κυβέρνηση δεν προέταξε ένα συντεταγμένο και αξιόπιστο πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Καμία πληροφορία, καμία πρόβλεψη, παρά μόνο εξαγγελίες καινούργιων φόρων, καινούργιες θυσίες και ο εξαθλιωμένος λαός δεν γνωρίζει τι τέξεται η επιούσα.
Οι αριθμοί της μνημονιακής περιόδου, είναι αμείλικτοι. Το εθνικό εισόδημα μειώθηκε κατά 25% αντί του προβλεπόμενου 5%, η ανεργία, που αποτελεί πολιτικό κακούργημα, σκαρφάλωσε στο 28% αντί του προβλεπόμενου 15%. Ο αριθμός των ανέργων έφθασε στις 1.350.000. Το χρέος που κατέστη πίθος των δαναϊδων, έχει ξεπεράσει τα 320 δις ευρώ και αυξάνεται κάθε λεπτό.

Η εφιαλτική αυτή κατάσταση, είναι απότοκος μιας σειράς παραμέτρων, όπως:
– Η διεθνής οικονομική συγκυρία, δηλαδή το πρόβλημα που ανακύπτει από τη λειτουργία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμφωνα με το οποίο το χρήμα δεν αποτελεί πλέον μέσο συναλλαγής, αλλά έχει αυτονομηθεί και αποτελεί το ίδιο προϊόν. Το αποτέλεσμα είναι τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα απετέλεσαν αντικείμενο του διεθνούς τζόγου και κατέληξαν να είναι τριάντα φορές μεγαλύτερα του διεθνούς εθνικού προϊόντος. Έτσι, η παραπαίουσα εθνική μας οικονομία, ως εύκολος στόχος, παίχτηκε στη ρουλέτα της διεθνούς κερδοσκοπίας.
– Όμως, η βασική αιτία της καταστροφής υπήρξαν οι λανθασμένοι χειρισμοί εκ μέρους της πολιτείας το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η άγνοια και η ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας, έδωσε την χαριστική βολή στην χειμάζουσα οικονομία μας. Οι κυβερνώντες, ούτε στην κρίσιμη αυτή περίοδο της ιστορίας μας δεν απαρνήθηκαν τον παλιό τους εαυτό, δεν ενστερνίστηκαν την κρισιμότητα της…κρίσης και συνέχισαν το συνηθισμένο τροπάριο: business as usual. Δηλαδή η κρίση αντιμετωπίστηκε με όρους διχαστικής και μηδενιστικής πρακτικής (μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί), με ακατάσχετη, ασαφή και παρελκυστική ρητορεία, με αποτέλεσμα να μη διαμορφωθεί ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, που θα αντιπροσώπευε όλο το φάσμα της πολιτικής ηγεσίας, πράγμα που θα αποτελούσε ισχυρότατο διαπραγματευτικό όπλο προς την κατεύθυνση της αναπτυξιακής πολιτικής απέναντι στην τιμωρητική και καταστροφική πρόταση των δανειστών. Οι εθνοπατέρες μας, υποτάχτηκαν στα κελεύσματα των δανειστών, χωρίς καν να ξέρουν τι υπογράφουν, αφού άλλωστε, όπως δήλωσαν, δεν διάβασαν τι υπέγραψαν!
Η κρίση δεν αντιμετωπίσθηκε με όρους χειρισμού ευρωπαϊκής πολιτικής τη στιγμή που υπήρχε ευρωπαϊκή κρίση και υπήρχαν περιθώρια δυναμικών διαπραγματεύσεων με τους εταίρους. Η πολιτική ηγεσία υπέκυψε αμαχητί στη βαναυσότητα των εκβιαστικών διλημμάτων της τρόικας, σύρθηκε πίσω από τα καταστροφικά, ισοπεδωτικά και ταπεινωτικά μέτρα, τα οποία εκτός των άλλων, ευρίσκονται σε αναντιστοιχία ακόμη και με τη βασική αρχή της οικονομίας κατά την οποία, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει υπό συνθήκες λιτότητας.
Αντί συγκεκριμένων και ρεαλιστικών προτάσεων που θα είχαν ως πυρήνα την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, αντιτάχθηκε μία ακατάσχετη, χαώδης και γενικόλογη μπουρδολογία με ασάφειες και ψεύδη από όλο το σύστημα διαμόρφωσης πολιτικής, δηλαδή από τους πολιτικούς, δημοσιογράφους και οικονομολογούντες.
Ο όλος χειρισμός της κρίσης από την πολιτική ηγεσία ισοδυναμεί με απεμπόληση της εθνικής μας κυριαρχίας, αφού οι αποφάσεις για κρίσιμα ζητήματα λειτουργίας της πολιτείας και της ακεραιότητας της χώρας παραχωρήθηκαν στους ξένους, των οποίων στόχος ήταν η υποδούλωση του έθνους μέσω των σύγχρονων μεθόδων υποδούλωσης, που είναι ο οικονομικός έλεγχος μέσω του υπερδανεισμού.
Το πολιτικό προσωπικό που εκλήθη να διαχειρισθεί την σοβαρότερη μεταπολεμική κρίση, επέπρωτο να είναι το χειρότερο των τελευταίων χρόνων, σε όλο του το φάσμα. Ή όλη εμφάνισή τους, παραπέμπει σε συμπεριφορές καφενείου έως χαμαιτυπείου. (Τραγικές φιγούρες, ένας εσμός βωμολοχούντων και ασχημονούντων και την εικόνα να την συμπληρώνουν στο βήμα της βουλής προϊόντα παντοπωλείου, κασετόφωνα, κλπ!!).
Η κρίση απογύμνωσε τους πολιτικούς οι οποίοι, απεδείχθησαν ανεπαρκείς αδύναμοι, χωρίς σοβαρή, τεκμηριωμένη πρόταση. Είναι εμφανής η αδυναμία, αλλά και η πολιτική βούληση για επαναστατική αλλαγή που χρειάζεται ο τόπος. Η κυβέρνηση απλώς αγοράζει χρόνο συρόμενη από μνημονίου εις μνημόνιον χωρίς καμία προοπτική εξόδου από την κρίση, το δε υποτιθέμενο φως του τούνελ πάντοτε αποδεικνύεται ανύπαρκτο.

Το τοπίο αυτό, είναι αδύνατον να θεραπευθεί υπό τις παρούσες συνθήκες, oι οποίες υπακούουν σε δύο βασικές παραμέτρους :
Η μία είναι η οικονομική παράμετρος, που εμφανίζει το χρέος να ανέρχεται στο 200% περίπου του εθνικού εισοδήματος και να υπερβαίνει 320 δις ευρώ. Η εξόφληση αυτού του χρέους είναι αντικειμενικά αδύνατη, αφού η εξόφληση του απαιτεί το εθνικό εισόδημα σχεδόν δύο ετών χωρίς να δαπανηθεί τίποτε για τις ανάγκες του λαού και του κράτους. Επί πλέον, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, παρά τις μειώσεις των μισθών, παραμένει ακόμη σε πολύ χαμηλά επόπεδα.
Η άλλη παράμετρος αφορά τις διαχρονικές πληγές της ελληνικής πραγματικότητας και εννοούμε τη γραφειοκρατία και διαφθορά, την παραοικονομία των διαπλεκομένων , που αποτελούν τα συγκοινωνούντα δοχεία της παρακμής του δημόσιου βίου και τα βασικά αίτια της εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας. Είναι δημιουργήματα του βίου και πολιτείας των κυβερνώντων των τελευταίων σαράντα χρόνων και αποτελούν τη συνισταμένη του κομματισμού, της υποβάθμισης της παιδείας και της αξιοκρατίας και της ισοπέδωσης κάθε αρχής και κάθε αξίας. Η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, ο εναγκαλισμός της εξουσίας με άνομα συμφέροντα της παραοικονομίας και της διαπλοκής, απετέλεσε τον κανόνα της περιόδου αυτής. Ο εθισμός του λαού στην ήσσονα προσπάθεια και ο πακτωλός των χρημάτων που γέμιζαν τα θυλάκια των ενδημούντων στα τα σαλόνια της εξουσίας και των παρεπιδημούντων στα ποιμνιοτάσια της κομματοκρατίας, οδήγησαν τη χώρα στην αποβιομηχάνιση και τον παρασιτισμό. Επί πλέον, διέλυσαν και την πρωτογενή παραγωγή και την ύπαιθρο γεμίζοντας τα επαρχιακά καφενεία με αργόσχολους θαμώνες- εισοδηματίες των κοινοτικών επιδοτήσεων.
Εξ’ άλλου, οι βασικοί πυλώνες στήριξης του εθνικού μας οικοδομήματος, οι θεσμοί και οι βασικές εξουσίες του έθνους, έχουν αποδομηθεί. Το σύστημα έχει επίσης ακυρώσει τα ερείσματα-σύμβολα της εθνικής μας ταυτότητας, όπως είναι η γλώσσα, η θρησκεία και η ιστορική μας συνείδηση και ο λαός διδάχθηκε να πορευτεί πιθηκίζοντας ξένα πρότυπα συμπεριφοράς.

Κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες, αβίαστα ανακύπτει το ερώτημα: Πού θα καταλήξει η εφιαλτική αυτή πορεία της χώρας; Πόσο ακόμα μπορεί το έθνος να υπομείνει την εφιαλτική αυτή πορεία προς τον όλεθρο;
Ασφαλώς η απάντηση δεν είναι ούτε απλή ούτε εύκολη. Το βέβαιο όμως είναι ότι ο χειρισμός της καταστροφής που διανύει το έθνος μας, δεν είναι υπόθεση μιας κυβέρνησης, και πολύ περισσότερων μιας ή δύο κυβερνητικών παρατάξεων. Η σωτηρία της χώρας είναι πλέον υπόθεση του ελληνικού λαού, ο οποίος έδινε πάντα τη λύση στις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας. Η ανεξαρτησία και η προκοπή αυτής της χώρας είναι επίτευγμα των αγώνων και των θυσιών αυτού του λαού. Και πάνω απ’ όλα, είναι υπόθεση των ατόμων εκείνων που ξέρουν και μπορούν. Των ατόμων που έχουν καταξιωθεί στον επαγγελματικό και επιστημονικό στίβο και διακρίνονται κυρίως για το ήθος και την κοινωνική τους αναγνώριση. Στην κρίσιμη αυτή στιγμή αυτό που χρειάζεται το έθνος, είναι η δραστηριοποίηση των ατόμων αυτών προς την κατεύθυνση του χειρισμού των σοβαρών προβλημάτων της παρούσας κρίσης. Κυρίως δε χρειάζονται τα άτομα εκείνα που δραστηριοποιούνται στους φορείς ηγετικής ευθύνης.
Πρέπει να σημάνει εθνικός συναγερμός, να πνεύσει άνεμος επαναστατικής αλλαγής σε όλες τις λειτουργίες της πολιτείας και να κατεδαφίσει ότι σάπιο και αμαρτωλό έχει χτιστεί τα τελευταία σαράντα χρόνια.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να συνειδητοποιήσει τη συνταγματική επιταγή ότι το σύνταγμα βασίζεται στη φιλοπατρία των Ελλήνων. Το παρόν πολιτικό προσωπικό έχει απολέσει την αξιοπιστία του και δεν εμπνέει κανένα σεβασμό και υπακοή τους πολίτες. Άλλωστε η αντιμετώπιση της κρίσης δεν μπορεί να επιτευχθεί από αυτούς που την προκάλεσαν.
Η ανάκαμψη πρέπει να λάβει διαστάσεις παλιγγενεσίας, που θα έχει την έννοια του κοινωνικού μετασχηματισμού, να υπογραφεί ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα διαλαμβάνει κράτος και πολίτες. Πρέπει να ψηφισθεί καινούργιο Σύνταγμα που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της σημερινής κοινωνίας και να καταργηθεί το υπάρχον, που πρεσβεύει την απόλυτη πρωθυπουργική μοναρχία, που εκμαυλίζει τους πολιτικούς προς την ανομία, τους καθιστά δικαστές των δικών τους αδικημάτων και αθωώνουν τις κακουργηματικές πράξεις τους ( άρθρο 86). Να θεσμοθετηθεί ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη των επενδύσεων και της οικονομίας εν γένει. Να καταργηθεί το πελατειακό κράτος, ώστε να εξαλειφθεί η φοροδιαφυγή. Πρέπει επί τέλους να αντικατασταθεί το μοντέλο της κρατικοδίαιτης οικονομίας.
Απαιτείται η αναδιοργάνωση της δημόσιας διοίκησης, ώστε να είναι αποτελεσματική και να χτυπηθεί επί τέλους η διαφθορά. Πρέπει να δοθεί έμφαση στην αξιοκρατία και στην επιβράβευση της προσπάθειας. Πρέπει να αλλάξει το σύστημα της παιδείας, με στόχο τη να ανάδειξη της η ελληνικής παιδείας και της εθνικής μας ετερότητας.
Οι αντοχές του κοινωνικού σώματος έχουν εξαντληθεί. Πριν ξεχειλίσει η λαϊκή οργή, πρέπει υπάρξουν επαναστατικές αλλαγές σε όλο το φάσμα των θεσμών, διαφορετικά η οικονομική κρίση θα εξελιχθεί σε εθνική καταστροφή.
Τώρα είναι η στιγμή που η χώρα χρειάζεται μια προσωπικότητα που να διαθέτει ‘αρετήν και τόλμην’, που να ηγηθεί της εθνικής αυτής προσπάθειας, να συνεγείρει τις ατομικές συνειδήσεις, να εμπνεύσει την εμπιστοσύνη και το σεβασμό στο λαό και να τον οδηγήσει στην πορεία του πεπρωμένου του. Γνωρίζουμε ότι στην κατεύθυνση αυτή δραστηριοποιείται μια σημαντική προσωπικότητα με διεθνές κύρος, αλλά και με σπάνιες ικανότητες σε θέματα διαχείρισης κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Ευχόμαστε η προσπάθεια του να τελεσφορήσει.

alkost@otenet.gr

Φωτογραφικό Αρχείο

«Η Οικονομική παράμετρος των σκανδάλων»

Του Αλέξανδρου Κωστόπουλου,Προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών (Σ.Ε.Ο.Δι.)

Άρθρο δημοσιευθέν στην Εφημερίδα Το Βήμα Σάβατο 23 Αυγούστου 2008

Η χώρα, χρόνια τώρα, συγκλονίζεται από πρωτοφανείς αποκαλύψεις σκανδάλων, στα οποία Continue reading

Αυτοκριτική, Γενναίες Αποφάσεις Και Υιοθέτηση Συστημάτων Οργάνωσης

Δημοσίευση Συνέντευξης στην οικονομική εφημερίδα «Το Κέρδος» των κ.κ. Α. Κωστόπουλου και Γ. Στάθη – 08/01/2012.

Η εφημερίδα «ΚΕΡΔΟΣ» παρουσιάζει τον Σύνδεσμο Ελλήνων Οικονομικών Διευθυντών (ΣΕΟΔΙ) μέσα από μια συζήτηση εφ όλης της ύλης με ανθρώπους Continue reading